indeks.jpg navi.jpg


Kronika Uniwersytecka

Posiedzenie Senatu UO

Nowy statut UO

Nominacje profesorskie

Wywiad - Wojciech Dindorf

Meble w Collegiu Maius

Platynowy laur dla prof. Stanisława S. Nicieji

Collegium Minus w neogotyku

W drodze jesteśmy od zawsze i na zawsze

Historiografia polska, litewska i białoruska po 1989 roku


Nonimacje profesorskie.

Prof. dr hab. Krystyna Czaja

Prezydent RP w grudniu 2002 r. nadał tytuł profesora nauk chemicznych dr hab. inż. Krystynie Czai. Krystyna Czaja ukończyła Wydział Chemiczny Politechniki Śląskiej w Gliwicach w roku 1970, uzyskując stopień magistra chemii. Po studiach przez blisko trzy lata pracowała w laboratorium badawczym Zakładów Chemicznych "Blachownia" w Kędzierzynie-Koźlu. Od maja 1973 r. zatrudniona w Instytucie Chemii Wyższej Szkole Pedagogicznej w Opolu. Kolejne stopnie naukowe uzyskała na Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej: w 1977 r. - doktora, a w 1992 r. doktora habilitowanego nauk chemicznych. Na wydziale tym również przeprowadzono postępowanie w sprawie nadania Krystynie Czai tytułu naukowego profesora nauk chemicznych.

Od września 1999 roku pełni funkcję dyrektora Instytutu Chemii oraz kieruje Katedrą Technologii Chemicznej i Chemii Polimerów. Jej zainteresowania naukowe koncentrują się wokół chemii i technologii polimerów (tworzyw sztucznych). Autorka lub współautorka ok. 70 publikacji naukowych, 30 ekspertyz i sprawozdań z badawczych prac zleconych z przemysłu, 4 patentów i 3 zgłoszeń patentowych oraz ok. 130 referatów, komunikatów i posterów na konferencjach naukowych w kraju i za granicą. Jest również autorką wielu recenzji publikacji naukowych oraz projektów badawczych. Kierowany przez nią zespół naukowy, wspomagany pracą studentów-magistrantów (wypromowała blisko 60 magistrów chemii), realizuje badania w ramach działalności statutowej, badań własnych, grantów KBN i prac zleconych spoza uczelni. Wypromowała trzech doktorów nauk chemicznych (1994, 1997 i 1999), a dwie następne osoby realizują prace doktorskie pod jej kierunkiem.

 Prof. dr hab. Marek Zybura

Profesor nadzwyczajny UO, studiował germanistykę i historię sztuki we Wrocławiu i Wiedniu (tamże - germanistyczne stypendium magisterskie w 1979 r.). W latach 1981-1998 - pracownik naukowy IFG Uniwersytetu Wrocławskiego.

 Jest historykiem literatury i kultury, edytorem, tłumaczem. Dłuższe staże naukowe - m.in. jako stypendysta DAAD, Humboldt-Stiftung i Konferenz der Deutschen Akademien der Wissenschaften w Lipsku, Dreźnie, Weimarze, Berlinie, Monachium, Bonn, Dortmundzie i Dusseldorfie. Wykładał literaturę niemiecką na uniwersytetach w Lipsku (1988 r.) i w Dusseldorfie (1996 r.). Jest jedynym polskim laureatem nagrody Oskar-Seidlin-Preis (1990 r., Niemcy) za badania nad romantyzmem niemieckim. Juror konkursowej Nagrody Promocyjnej Fundacji im. R. Boscha i Deutsches Polen-Institut w Darmstadt dla polskich tłumaczy literatury niemieckiej. Współzałożyciel i współwydawca naukowych serii wydawniczych "Oppelner Beitrage zur Germanistik" (Lang, Frankfurt/M.), "Dresdner Arbeiten zur Neueren deutschen Literatur" (Thelem, Dresden) oraz "Polonica Leguntur" (Universitas, Kraków). Współzałożyciel i członek zarządu Mitteleuropäischer Germanistenverband. Należy do niemiecko - polskiego forum ekspertów Gruppe Kopernikus. 

 Od połowy 1998 r. pracownik naukowy UO, gdzie w IFG kieruje Zakładem Historii Literatury i Kultury Niemieckiej XIX i XX wieku. Opublikował kilka książek, kilkanaście tomów zbiorowych, antologii i słowników w Niemczech i w Polsce.

 Ks. prof. dr hab. Tadeusz Dola

Ks. prof. dr hab. Tadeusz Dola urodził się 27 października 1951 r. w Zabrzu. Wykształcenie w zakresie filozofii i teologii otrzymał w Wyższym Seminarium Duchownym w Nysie i Opolu. W 1975 r., po sześcioletnich studiach, przedłożył na Wydziale Teologii KUL pracę pt. Teologiczna interpretacja zasady „Extra Ecclesiam nulla salus" w teologii posoborowej i uzyskał stopień magistra teologii. W tym samym roku otrzymał święcenia kapłańskie i przez trzy lata pracował jako wikariusz w parafiach Świętej Trójcy w Bytomiu i Św. Krzyża w Opolu. W 1978 r. ks. bp ordynariusz A. Nossol skierował go na studia specjalistyczne z teologii fundamentalnej na Wydziale Teologii KUL. W 1982 r. na podstawie rozprawy pt. Rozwój interpretacji formuły „zmartwychwstał dnia trzeciego" w teologii XX w. otrzymał stopień naukowy doktora teologii. Od II semestru w roku akademickim 1981/82 podjął wykłady w Wyższym Seminarium Duchownym w Nysie. Od roku 1987 zaczął też wykładać w Diecezjalnym Instytucie Teologiczno-Pastoralnym filii KUL w Opolu. W latach 1985/86 odbył roczny staż naukowy w Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie. Z dniem 1 października 1994 r. został zatrudniony na stanowisku adiunkta na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Opolskiego. Habilitację uzyskał w 1995 r., a tytuł profesora w 2002 r. Jest kierownikiem Katedry Teologii Fundamentalnej. Najważniejsze publikacje: Problem komplementarności współczesnych modeli soteriologicznych (Opole 1994), Teologia misteriów życia Jezusa (Opole 2002).

 Prof. dr hab. Bogusław Wyderka

 Urodził się w 1951 r. w Baborowie. Absolwent Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Opolu (kierunek: filologia polska). W 1975 roku rozpoczął pracę - na stanowisku asystenta - w Zakładzie Języka Polskiego Instytutu Filologii Polskiej WSP w Opolu. Rozprawę doktorską pt. Gwary przemieszane Baborowa na Śląsku Opolskim, przygotowywaną pod kierunkiem prof. Feliksa Pluty, obronił w 1979 roku, po czym został powołany na stanowisko adiunkta. W 1983 r. uzyskał półroczne stypendium naukowe na Uniwersytecie Karola w Pradze, a w 1983 r. odbył staż naukowy na Uniwersytecie Wrocławskim. W 1990 r. uzyskał stopień doktora habilitowanego (podstawą przewodu była monografia Cechy składniowo-stylistyczne siedemnastowiecznej prozy publicystycznej. Piśmiennictwo śląskie na tle ogólnopolskim. W 1990 r. został wybrany sekretarzem generalnym Opolskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk (funkcję tę pełnił przez dwie kadencje, do 1996 roku). W 1991 r. wygrał konkurs na stanowisko profesora nadzwyczajnego w Instytucie Filologii Polskiej WSP, a następnie Uniwersytetu Opolskiego. W 1994 r. objął funkcję kierownika Zakładu Historii Języka Polskiego i Dialektologii w tymże instytucie. W kolejnych latach skupił wokół siebie czteroosobowy zespół naukowy, który realizuje zadania statutowe zakładu, a zarazem stanowi zespół autorski Słownika gwar śląskich (członkowie zespołu obronili rozprawy doktorskie napisane pod kierunkiem prof. Bogusława Wyderki). W 1996 r. został wybrany prodziekanem Wydziału Filologiczno-Historycznego, a później Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Opolskiego.

 Prof. Bogusław Wyderka jest autorem 126 prac, w tym: 3 monografii (m.in. Przedziwny wszędzie - monografia poświęcona stylowi Mikołaja Sępa Szarzyńskiego), 71 artykułów naukowych, kilkudziesięciu recenzji i innych publikacji. Wspólnie z prof. Feliksem Plutą opracował i wydał Narzecza śląskie Michała Przywary, jest redaktorem naukowym dwóch prac zbiorowych oraz wydawanego obecnie Słownika gwar śląskich. W ostatnich latach zajmował się problematyką języka i stylu poezji polskiej XVI i XVII wieku.

 Prof. Bogusław Wyderka był promotorem czterech doktoratów (kolejnych pięć osób pisze rozprawy doktorskie pod jego kierunkiem).

up.pngDo góry

(c) 2003 Adrian Kajda